Гістарычная адказнасць

8 лютага — Дзень памяці юнага героя антыфашыста, дзень мужнасці і патрыятызму.

Дзень юнага героя-антыфашыста адзначаецца ў свеце з 1964 года. Ён быў зацверджаны чарговай Асамблеяй ААН, у гонар дзяцей-удзельнікаў антыфашысцкіх дэманстрацый — французскага школьніка Даніэля Фері (1962) і ірацкага хлопчыка Фадыла Джамаля (1963).

Так атрымалася, што ў гэты дзень былі расстраляны пяць хлапчукоў-парыжан ліцэя «Бюффон», Жан Мары Аргус, П’ер Бенуа, Жан Бадзёр, П’ер Грэла, Люсьен Легро, якія не здрадзілі, не выдалі сваіх сяброў-падпольшчыкаў у гады Другой сусветнай вайны. У гэты ж дзень у захопленым фашыстамі Краснадоне у 1943 годзе былі расстраляны героі-маладагвардзейцы Алег Кашавы, Любоў Шаўцова, Дзмітрый Агурцоў, Віктар Субоцін, Сямён Астапенка.

Супадзенні, можа быць, і выпадковыя, але яны існуюць, дапаўняючы гэты дзень гістарычнай адказнасцю. На жаль, Вялікая Айчынная вайна захапіла ў смяротны вір шмат дзяцей. На іх далікатныя плечы лёг цяжар нягод, бедстваў, гора ваенных гадоў. Пяць піянераў СССР  сталі Героямі Савецкага Саюза, звыш 200 дзяцей і падлеткаў атрымалі медаль “Партызану Вялікай Айчыннай вайны”, больш 15 тысяч — за абарону Ленінграда, больш 20 тысяч — за абарону Масквы.

Сярод маленькіх удзельнікаў вайны 1941-1945 года — нашы землякі.

Віктар Мілюцін нарадзіўся ў 1925 годзе ў вёсцы Бурая. А калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, пятнаццацігадовы юнак разам з баць­кам эвакуіраваўся на ўсход. Але каля Смаленска шлях бежанцам перарэзалі гітлераўцы, і сям’я Мілюціных вымушана была вярнуцца назад. Толькі не ў родную вёску, а ў Слаўнае…

У канцы лета 1942 года ўся сям’я Мілюціных пайшла ў лес, бо пасля разгрому станцыі партызанамі брыгады С.Г.Жуніна акупанты спаганялі сваю злосць на мірным насельніцтве. Віця стаў падрыўніком у партызанскім атрадзе і ў адным з баёў быў паранены ў нагу. Яго хацелі адправіць на Вялікую зямлю, але Мілюцін адмовіўся і застаўся ў атрадзе.

У 1943 годзе Віктар не раз хадзіў з баявымі заданнямі ў Оршу. У чэрвені яго схапілі гітлераўцы і разам з іншымі юнакамі і дзяўчатамі ён быў адпраўлены ў Германію. Але яму ўдалося ўцячы і вярнуцца да народных мсціўцаў. Віктар зноў стаў падрыўніком атрада, якім камандаваў І.Г.Ільін.

20 чэрвеня 1944 года Віктар Мілюцін у час аперацыі на чыгунцы загінуў смерцю храбрых. Яго імя занесена ў кнігу баявой і працоўнай славы вёскі Слаўнае Талачынскага раёна. Аб подзвігу нашага земляка расказваецца ў кнізе „Памяць” гэтага раёна .